भदौ ४,
काठमाडौं। मारिनु केहि अघीसम्म कुमार श्रेष्ठ (घैंटे) काठमाडौं कपुरधारा बालकुमारी मार्ग ९८/२०मा बस्दै आएका थिए। बिहिवारको विहान कुमारको लागि अन्तिम दिन भयो घर नम्वर ९८/२० मा। छोरी सिम्रिकालाई विद्यालय छोडेर साथीहरुसँग सामाखुसीमा भेटघाटपछि खाना खान घर आएका उनले न घरमा पाकेको खाना खान पाए। बरु उनलाई नै कुरेर बसेका प्रहरीको गोली पाए। स्थानिय भन्छन उनलाई घर अगाडी स्कुटर रोक्न खोज्दा भटाभट गोली हानियो । उनले त्यहि ज्यान गुमाए।
केहि बर्षअघी श्रीमतीसँग पारपाचुके भएपछि छोरी सिम्रिकासँग काठमाडौंमा बस्दै आएका कुमारलाई छोरीकै कारण भागदौडको आरोपित जिन्दगी भन्दा केहि असल काम गर्न लागिपरेका उनका साथीहरु बताउँछन्। पत्रपत्रिकामा आउने समाचारमा आफ्नो बारेमा आएका समाचारमा अनेक विशेषण जोडिएर आउन थालेपछि आफू छोरीको लागि पनि असल बाटोमा लाग्न चाहेको उनले भुकम्पपछि वितरण र उद्रारका बेलामा प्रभावित क्षेत्रमा भेटिएका कुमारले हामीसँग बताएका थिए।
छोरीले गुण्डा नाइके भनेको केहो बाबा भनेर सोधेपछि आफू त्यो छवी मेटनै भएपनि रातोदिन असल काममा लागिपरेको बताउँदै बएका थिए। कतिपय ठाउँमा उनले सार्वजनिक कार्यक्रम समेत गरेर त्यसलाई उजागर गर्ने प्रयास गरेका थिए। तर जे गरेपनि समाजले हेर्ने दृष्टिकोण फेरिन भने गाह्रो भएको उनको अनुभव थियो।
छोरीका लागि सबैथोक गर्न तयार र जस्तोसुकै परिवर्तन हुन तयार रहेको साथीहरुसँग बताउने कुमारले नया भुकम्पपछि पाएको नयाँ जीवन नयाँ सोच नयाँ जोश सहित राष्ट्रको लागि भएको बताउँदै फेसकुब पेजमा लेख्दै आएका थिए। तर नियतीलाई यो कुरा मञ्जुर थिएन। छोरीले बाबुलाई सोधेको गुण्डा नाइकेको जवाफ व्यवहारमा सुध्रिएर दिन नपाउँदै कुमारको कपुरधारा बालकुमारी मार्ग ९८/२०को घरमा समेत ताला लागेको छ। भिडियो हेर्न तलको बाकस थिच्नुहोस
काठमाडौं। मारिनु केहि अघीसम्म कुमार श्रेष्ठ (घैंटे) काठमाडौं कपुरधारा बालकुमारी मार्ग ९८/२०मा बस्दै आएका थिए। बिहिवारको विहान कुमारको लागि अन्तिम दिन भयो घर नम्वर ९८/२० मा। छोरी सिम्रिकालाई विद्यालय छोडेर साथीहरुसँग सामाखुसीमा भेटघाटपछि खाना खान घर आएका उनले न घरमा पाकेको खाना खान पाए। बरु उनलाई नै कुरेर बसेका प्रहरीको गोली पाए। स्थानिय भन्छन उनलाई घर अगाडी स्कुटर रोक्न खोज्दा भटाभट गोली हानियो । उनले त्यहि ज्यान गुमाए।
छोरीले गुण्डा नाइके भनेको केहो बाबा भनेर सोधेपछि आफू त्यो छवी मेटनै भएपनि रातोदिन असल काममा लागिपरेको बताउँदै बएका थिए। कतिपय ठाउँमा उनले सार्वजनिक कार्यक्रम समेत गरेर त्यसलाई उजागर गर्ने प्रयास गरेका थिए। तर जे गरेपनि समाजले हेर्ने दृष्टिकोण फेरिन भने गाह्रो भएको उनको अनुभव थियो।
छोरीका लागि सबैथोक गर्न तयार र जस्तोसुकै परिवर्तन हुन तयार रहेको साथीहरुसँग बताउने कुमारले नया भुकम्पपछि पाएको नयाँ जीवन नयाँ सोच नयाँ जोश सहित राष्ट्रको लागि भएको बताउँदै फेसकुब पेजमा लेख्दै आएका थिए। तर नियतीलाई यो कुरा मञ्जुर थिएन। छोरीले बाबुलाई सोधेको गुण्डा नाइकेको जवाफ व्यवहारमा सुध्रिएर दिन नपाउँदै कुमारको कपुरधारा बालकुमारी मार्ग ९८/२०को घरमा समेत ताला लागेको छ। भिडियो हेर्न तलको बाकस थिच्नुहोस
जुबा : दक्षिण सुडानका राष्ट्रपति साल्भा किरले पत्रकारलाई मार्ने धम्की दिएको एकदिन पछि दक्षिण सुडानमा एकजना पत्रकारको हत्या भएको छ ।
उनले ती पत्रकारलाई हत्या गर्ने धम्की दिएको मृतक पत्रकारका साथीहरूले बताएका छन् । उनको हत्यापछि अस्पतालमा उपस्थित पत्रकारहरूले राष्ट्रपतिबाटै पत्रकार मार्ने धम्की आएको बताएका हुन् ।
पिटर मोइ नामका ती पत्रकारलाई बन्दुकधारीले गोलीहानी हत्या गरेका थिए । बन्दुकधारीले उनको हत्या गरेपछि उनको साथमा रहेका पैसा र कुनैपनि सामान नलगेका जनाएका छन् ।
राजधानी जुमाको एक अस्पतालमा उनको शव राखिएको स्थानमा पुगेर पत्रकारहरूले आफूहरू पनि राज्य पक्षबाट असुरक्षित भएको बताएका छन् ।
जुमामा यस वर्ष मारिने पत्रकारमा उनी सातौँ हुन् । पछिल्लो समयमा सुडानमा बढ्दै गएको द्वन्द्वका कारण कयौं पत्रकार मारिन र धाकधम्की सहन बाध्य भएका बताइन्छ ।
नियतबस र रिसइबीकै कारण उनको हत्या गरिएको छ– दक्षिण सुडानको पत्रकार युनियनका अध्यक्ष ओलिभर मोदीले बताएका छन् । उनका अनुसार पछिल्लो समयमा दक्षिण सुडानको सरकारले आफ्ना विरुद्धमा समाचार लेख्ने पत्रकारलाई तारो बनाएको पनि बताए । भिडियो हेर्न तलको बाकस थिच्नुहोस
उनले ती पत्रकारलाई हत्या गर्ने धम्की दिएको मृतक पत्रकारका साथीहरूले बताएका छन् । उनको हत्यापछि अस्पतालमा उपस्थित पत्रकारहरूले राष्ट्रपतिबाटै पत्रकार मार्ने धम्की आएको बताएका हुन् ।
पिटर मोइ नामका ती पत्रकारलाई बन्दुकधारीले गोलीहानी हत्या गरेका थिए । बन्दुकधारीले उनको हत्या गरेपछि उनको साथमा रहेका पैसा र कुनैपनि सामान नलगेका जनाएका छन् ।
राजधानी जुमाको एक अस्पतालमा उनको शव राखिएको स्थानमा पुगेर पत्रकारहरूले आफूहरू पनि राज्य पक्षबाट असुरक्षित भएको बताएका छन् ।
जुमामा यस वर्ष मारिने पत्रकारमा उनी सातौँ हुन् । पछिल्लो समयमा सुडानमा बढ्दै गएको द्वन्द्वका कारण कयौं पत्रकार मारिन र धाकधम्की सहन बाध्य भएका बताइन्छ ।
नियतबस र रिसइबीकै कारण उनको हत्या गरिएको छ– दक्षिण सुडानको पत्रकार युनियनका अध्यक्ष ओलिभर मोदीले बताएका छन् । उनका अनुसार पछिल्लो समयमा दक्षिण सुडानको सरकारले आफ्ना विरुद्धमा समाचार लेख्ने पत्रकारलाई तारो बनाएको पनि बताए । भिडियो हेर्न तलको बाकस थिच्नुहोस
मानिसको छालामा आउने काला वा अन्य रंगका दानालाई कोठी भनिन्छ ्रहामीले बुझ्ने कोठी भनेको छालालाई रङ्ग प्रदान गर्ने कोषिका एकै ठाउँमा थुप्रिएर रहने अवस्था हो । यसलाई अङ्ग्रेजीमा मोल निभ्स भनिन्छ । सामान्यतया शरीरको देखिने वा नदेखिने जुनसुकै भागमा कोठी आउन सक्छ ।यस्तो कोठी सरीरको कुन भागमा छ त्यसले सोही अनुसारको शुभाशुभ फल दिने मत ज्योतिषीहरुको छ ।
अनुहारमा भएको कोठी : यदि तपाईंको अनुहारमा कोठी छ भने यो शुभको संकेत हो । यसलाई तपाईंले धनवान बनाउँछ । तर यदि तपाईंको बाँया गालामा कोठी छ भने यो अशुभ हो । यसले तपाईंलाई सधैं पैसाको अभावमा बाँच्नुपर्ने संकेत गर्छ । कालो कोठी अनुहारमा भएमा कसैको नजर नलाग्ने विश्वास समेत रहिआएको छ ।
ओठमा भएको कोठीः ओठमा कोठी हुने व्यक्तिहरुको भित्रि मनमा निकै प्रेम हुन्छ । यसले तपाईंको कामुक प्रवित्तिलाई पनि दर्शाउँछ ।
हातमा भएको कोठीः यदि तपाईंको दाहिने हातमा कोठी छ भने यो तपाईंको बीरताको संकेत हो जसका कारण मानिसहरु तपाईंलाई सम्मान गर्छन् । बाँया हातमा कोठी हुनेहरुले छोरी नै जन्माउने देखाउँछ । औंलामा कोठी हुने ब्यक्तिक विद्वान गुणबान र धनवान हुन्छन् । तर यिनीहरुका शत्रु भने धेरै हुन्छन् ।
गर्धन : गर्धनमा कोठी हुने व्यक्ति अल्छी हुन्छ र खाली आराम गरिरहन चाहन्छ ।
छातिमा भएको कोठी : दायाँ छातिमा कोठी हुने पुरुषहरुले आफ्नी श्रीमतीलाई बहुतै प्रेम गर्छन् भने बायाँ छातिमा कोठी हुनेहरु स्वास्नीसँग झगडा गरिरहन्छन् ।
खुट्टामा भएको कोठी : दायाँ खुट्टामा कोठी हुनेहरु बुद्धिमान हुन्छन् भने बायाँ खुट्टामा कोठी हुनेहरु खर्चालु हुन्छन् ।
ओठमा भएको कोठीः ओठमा कोठी हुने व्यक्तिहरुको भित्रि मनमा निकै प्रेम हुन्छ । यसले तपाईंको कामुक प्रवित्तिलाई पनि दर्शाउँछ ।
हातमा भएको कोठीः यदि तपाईंको दाहिने हातमा कोठी छ भने यो तपाईंको बीरताको संकेत हो जसका कारण मानिसहरु तपाईंलाई सम्मान गर्छन् । बाँया हातमा कोठी हुनेहरुले छोरी नै जन्माउने देखाउँछ । औंलामा कोठी हुने ब्यक्तिक विद्वान गुणबान र धनवान हुन्छन् । तर यिनीहरुका शत्रु भने धेरै हुन्छन् ।
गर्धन : गर्धनमा कोठी हुने व्यक्ति अल्छी हुन्छ र खाली आराम गरिरहन चाहन्छ ।
छातिमा भएको कोठी : दायाँ छातिमा कोठी हुने पुरुषहरुले आफ्नी श्रीमतीलाई बहुतै प्रेम गर्छन् भने बायाँ छातिमा कोठी हुनेहरु स्वास्नीसँग झगडा गरिरहन्छन् ।
खुट्टामा भएको कोठी : दायाँ खुट्टामा कोठी हुनेहरु बुद्धिमान हुन्छन् भने बायाँ खुट्टामा कोठी हुनेहरु खर्चालु हुन्छन् ।
काठमाडौं, ३ भदौ ।
१ २०५५ साल कार्तिक ५ गते वर्ष २१ को प्रेम गुरुङ्ग लाई काठमाडौं २९ मा घैटे भन्ने कुमार श्रेष्ठ र राजु श्रेष्ठले खुकुरी र खुँडा प्रहार गरी ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
२) २०६० साउन १४ गते चावहिलमा बस व्यवसायी संघको कार्यालयमा तोडफोड गर्ने कार्यमा संलग्न रही सार्वजनिक अपराध मुद्दामा कारवाही भएको ।
३) २०६२ साल असार १८ गते सामाखुशी स्थित भन्ज्याङ दोहोरी साँझामा म्याग्दी राखु पिप्ले २ घर भई सामाखुशी बस्ने वर्ष ३६ को कुमार मल्ललाई कुटपिट गरेको घटनामा ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
४) ०६३ साल भदौ १६ गते राती का।जि।गोंगवु स्थित सोगल डान्स रेष्ट्ररेण्ट अगाडी सडकमा काभ्रे सरमथली ८ घर भई काठमाण्डौ बस्ने विष्णु लामालाई गोली प्रहार गरेको घटनामा ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
५) फेरी ०६३ असार १८ गते राती अन्दाजी ०३ः०० बजेको समयमा काठमाडौं २९ सिद्दि गणेश मा।वि।अगाडी वा।१ ज।२३४७ नम्बरको ट्याक्सीमा गई रहेका निज घैंटे भन्ने कुमार श्रेष्ठ समेतले वा ५ च ८८६ नंम्बरको गाडीमा चढेका प्रेम लामा समेतलाई धारीलो हतियार प्रहार गरी घाईते तुल्याएको घटनामा ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
६) २०६३ फागुन २६ गते जिल्ला कास्की पोखरा घर भई का।जि।गल्कोपाखा बस्ने हनेन्द्र सिंहलाई गल्कोपाखामा धारीलो हतियार प्रहार गरी घाईते बनाएको घटनामा ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
७) २०६५ साल कात्तिक २४ गते साँझ १७ः३० वजे दरवारमार्गमा अमित लामालाई गोली प्रहार गरी घाईते वनाएको घटनामा ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
८) घैंटेले सामाखुसी, गोंगबुलगायतका क्षेत्रमा व्यवसायीहरुलाई धक्म्याएर रकम उसुल्दै आएको गुनासो प्रहरीसमक्ष आएको थियो । भूकम्पका बेलामा समेत धम्क्याएर राहत उठाउने र आफूले बाँडेको उजुरी प्रहरीमा आएको थियो ।
www.etajakhabar.com
१ २०५५ साल कार्तिक ५ गते वर्ष २१ को प्रेम गुरुङ्ग लाई काठमाडौं २९ मा घैटे भन्ने कुमार श्रेष्ठ र राजु श्रेष्ठले खुकुरी र खुँडा प्रहार गरी ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
२) २०६० साउन १४ गते चावहिलमा बस व्यवसायी संघको कार्यालयमा तोडफोड गर्ने कार्यमा संलग्न रही सार्वजनिक अपराध मुद्दामा कारवाही भएको ।
३) २०६२ साल असार १८ गते सामाखुशी स्थित भन्ज्याङ दोहोरी साँझामा म्याग्दी राखु पिप्ले २ घर भई सामाखुशी बस्ने वर्ष ३६ को कुमार मल्ललाई कुटपिट गरेको घटनामा ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
४) ०६३ साल भदौ १६ गते राती का।जि।गोंगवु स्थित सोगल डान्स रेष्ट्ररेण्ट अगाडी सडकमा काभ्रे सरमथली ८ घर भई काठमाण्डौ बस्ने विष्णु लामालाई गोली प्रहार गरेको घटनामा ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
५) फेरी ०६३ असार १८ गते राती अन्दाजी ०३ः०० बजेको समयमा काठमाडौं २९ सिद्दि गणेश मा।वि।अगाडी वा।१ ज।२३४७ नम्बरको ट्याक्सीमा गई रहेका निज घैंटे भन्ने कुमार श्रेष्ठ समेतले वा ५ च ८८६ नंम्बरको गाडीमा चढेका प्रेम लामा समेतलाई धारीलो हतियार प्रहार गरी घाईते तुल्याएको घटनामा ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
६) २०६३ फागुन २६ गते जिल्ला कास्की पोखरा घर भई का।जि।गल्कोपाखा बस्ने हनेन्द्र सिंहलाई गल्कोपाखामा धारीलो हतियार प्रहार गरी घाईते बनाएको घटनामा ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
७) २०६५ साल कात्तिक २४ गते साँझ १७ः३० वजे दरवारमार्गमा अमित लामालाई गोली प्रहार गरी घाईते वनाएको घटनामा ज्यान मार्ने उद्योग मुद्दामा कारवाही भएको ।
८) घैंटेले सामाखुसी, गोंगबुलगायतका क्षेत्रमा व्यवसायीहरुलाई धक्म्याएर रकम उसुल्दै आएको गुनासो प्रहरीसमक्ष आएको थियो । भूकम्पका बेलामा समेत धम्क्याएर राहत उठाउने र आफूले बाँडेको उजुरी प्रहरीमा आएको थियो ।
www.etajakhabar.com
–कमलराज भट्ट
काठमाडौं, ३ भदौ । प्रहरीले खोजी गरेपछि लुकीलुकी हिडिँरहेका काठमाडौंका चर्चित डन कुमार श्रेष्ठ उर्फ कुमार घैँटेको बिहीबारबाट जीवनलिला सकिएको छ । काठमाडौँको सामाखुसी र लाजिम्पाट क्षेत्रलाई आधार बनाउँदै गुण्डाराज चलाउँदै आएका घैंटेले छोटो समयमै अकुत सम्पत्ति मात्रै कमाएनन्, राजनीतिमात्र कालो धनलाई सेतो बनाउँदै आएका थिए ।
उनी आफैले फेसबुकमा अपलोड गरेको फोटोमा एक हजारको नोटको पैसाको बण्डल खान लागेको देखिन्छ । उनीसँग आधुनिक हतियार पनि रहेको उनी स्वयमले फेसबुकमार्फत खुलाासा गरेका थिए । पैसाको थुप्रोको अगाडि टेबलमा खुकुरी र एउटा पेस्तोल पनि प्रष्टै देखिएको छ ।
पैसा र हतियारमा शौखिन रहेको देखाउँदै डन घैटेँले फोटो सार्वजनिक गरे पनि प्रहरीले यसको अनुसन्धान गर्ने हिम्मत गरेको थिएन ।
घैंटेले झण्डै तीस करोड अवैध रकम गजुरमूखी निर्माण सेवाको नामबाट असुली सकेको प्रहरीको दाबी छ । पैसाकै आडमा प्रहरी र काँग्रेसका केही नेताहरुको आडमा उनले उन्मुक्ति पाउँदै आएका थिए । नेपाल निर्माण ब्यबसायी महासंघका महासचिव शरद गौंचनसँग पनि उनको घनिष्ठता थियो । गौचनसँगको मिलेमतोमा घैटैंले ठेक्कापट्ट कब्जा गर्ने गरेको महानगरीय प्रहरी अपराध अनुसन्धान महाशाखाले जनाएको छ ।
अझ दिनेश अधिकारी चरीको हत्या र रमेश बाहुन लागू औषधसहित जेल जलान भएपछि त घैंटेको जगजगी बढ्यो । राजधानीमा चरी र घैंटेबीच मारामारको अवस्था चलिरहेको थियो । चक्रे मिलनसँग मिलेर घैंटको समूहलाई आक्रमण गर्ने तयारी गरिरहेको अवस्थामा चरी मारिएका थिए । त्यहीकारण राजधानीमा आफ्नो राज चल्ने भन्दै घैंटको समूह खुशी भएको थियो ।
चरीको हत्यापछि भागेका डनहरु केही समय लगत्तै राजधानी फर्केर फेरि गुण्डागर्दी गर्न थालेका थिए । चरीको इन्काउन्टरपछि चुपचाप बसेका डनहरू असुली र ठेक्कापट्टामा कब्जा गर्न फर्किए पनि प्रहरीले केही गर्न सकेको थिएन । एक बर्षअघि मात्रै जेलबाट छुटेका मिलन चक्रे पनि फेरि असुली धन्दामा लागेको भन्दै प्रहरीले पछ्याइरहेको छ । प्रहरीका अनुसार, महाराजगंज क्षेत्रका व्यवसायीहरूलाई सताउन थालेको भन्दै चक्रेविरुद्ध उजुरीहरु आउन थालेको छ । त्यस्तै ललितपुरमा मीनकृष्ण महर्जनले कांग्रेसको आडमा धन्दा चलाइरहेका छन् । उनीविरुद्ध पनि अपराध महाशाखामा उजुरी परेको छ । शक्तिविहीन भएपछि गणेश लामा भने चुपचाप छन् । दीपक मनाङे पनि सक्रिय हुन थालेको बताइन्छ । घैंटेको इन्कान्टरसँगै प्रहरीले अब अन्य डनलाई पनि पिछा गर्ने रणनीति लिएको छ ।
dainiknepal.com
काठमाडौं, भदौ ३ । बिहिबार बिहान प्रहरीको इन्काउन्टरमा कुमार घैंटे मारिए लगत्तै महाराजगञ्ज स्थित टिचिगं अस्पतालमा उनका शुभचिन्तकको भिड लाग्यो । जहाँ उनका समर्थक तथा सर्वसाधारणको बाक्लो उपस्थिति थियो । उनका समर्थकले प्रहरी र गृहमन्त्रीको विरोधमा नाराबाजी समेत गर्न भ्याए ।
त्यहि भिडमा देखिएका एक अधबैंसेले सलमान खानको शैलीमा शरीरको माथिल्लो भागको कपडा नलगाई बोडी देखाएर प्रहरीलाई गाली दिन थालेपछि उनलाई पक्राउ गरिएको थियो । उनले घैँटे निर्दोष भएको र आजको यो समाजले उसलाई सो पेशाा अगाल्न बाध्य पारेको भन्दै उनले एकोहोरो बोलीरहेका थिए ।
www.etajakhabar.com
त्यहि भिडमा देखिएका एक अधबैंसेले सलमान खानको शैलीमा शरीरको माथिल्लो भागको कपडा नलगाई बोडी देखाएर प्रहरीलाई गाली दिन थालेपछि उनलाई पक्राउ गरिएको थियो । उनले घैँटे निर्दोष भएको र आजको यो समाजले उसलाई सो पेशाा अगाल्न बाध्य पारेको भन्दै उनले एकोहोरो बोलीरहेका थिए ।
www.etajakhabar.com
काठमाडौँ, ३ भदौ ।
एकमहिनाअघिमात्र सञ्चारमाध्यमा अन्तर्वार्ता दिँदै डन कुमार श्रेष्ठ उर्फ कुमार घैँटेले भनेका थिए, ‘प्रहरीले मलाइ इन्काउन्टरमा मार्न खोज्दै, योजना बनाउँदैछ ।’ नभन्दै उनले भनेको ३५ दिनमै उनी मारिए । १३ गोली उनको शरीरमा दागियो । घरमै गोली प्रहार भयो । लखेटेर मार्ने काम भयो । यसलाई इस्यु बनाएर केहीलाई राजनीतिक शिर उठाउने अवसर पनि बनेको छ । तर प्रहरीले किन उनलाई इन्काउन्टरको योजना बनाएको थियो त ।
सामाखुसी युवा क्लवका तर्फबाट काठमाडौं महानगरपालिका वडा नम्वर २९ का एसएलसी उतीर्ण परिक्षार्थीहरुलाई सम्मान तथा वधाई ज्ञापन कार्यक्रम सके लगत्तै चर्चामा आएका क्लब अध्यक्ष कुमार श्रेष्ठले त्यसयता प्रहरीले आफूलाई एकान्तमा एक्लै पारेर ‘इन्काउण्टर गर्न खोजेको बताएका छन् । क्लबले एसएलसी उतीर्ण परिक्षार्थीहरुलाई सम्मान तथा वधाई ज्ञापन कार्यक्रम गरेकै दिन पनि आफूमाथि निगरानी राखिएको तर शिक्षामन्त्री चित्रलेखा यादव, सभासदहरु भिमसेनदास प्रधान र जगदिशनरसिंह केसीलगायतका विशिष्ट व्यक्तिहरु र सयौं विद्यार्थीहरु भएका कारण आफूलाई प्रहरीले केहि नगरेको बताए । त्यसयता आफूमाथि निगरानी बढाएको अनुभुति गरिरहँदा असार २५ गते शुक्रवार साँझ साढे ५ को आसपासमा आफूलाई सादा पोसाकका प्रहरीले मोटरसाइकलमा पछ्याएर भारतीय राजदुतावास पछाडी रहेको तरकारीबजार नजिक ‘इन्काउण्टर’ को प्रयास भएको जनाएका हुन् ।
सामाखुसीस्थित घरमा छोरीसँग बस्दै आएका कुमारले घटनाका बारेमा कुरा गर्दै भने प्रहरीले किन ‘इन्काउण्टर’ को प्रयास ग¥यो बुझ्न सकिन रु लाजिम्पाटस्थित साथीहरुले सञ्चालनमा ल्याएको लास्ट फ्राइडे रेष्टुरेण्टबाट घर फर्कने क्रममा भारतीय तथा बेलायती दुतावासको बीचको बाटोबाट ओरालो झरेर ढुङगेधारा नजिक आइपुग्ने वित्तिकै मोटरसाइकलले आफ्नो स्कुटरलाई क्रस गरेर रोकेपछि ‘केटा’हरुको कुनै समुहले आक्रमण गर्ने प्रयास गरेको अनुमान लगाएपनि तत्काल किन रोकेको भन्ने वित्तिकै उनीहरुले आफूहरु प्रहरी भएको बताएको कुमार बताउँछन् ।
सरकारी मोटरसाइकल, नीजि मोटरसाइकल र स्कुटर समेत गरि ५ वटा सवारीसाधनमा आफूलाई पछ्याएर आएकाहरुले तत्काल पक्राउ गर्न खोजेपनि प्रतिवाद गरेपछि उनीहरुले तथानाम गाली गरेर धम्क्याएको कुमारको भनाइ छ । अचानक तरकारी बजार नजिकै तनावको स्थिति भएपछि वजारका सबै आफूहरु भएको ठाउँमा आएर सादा पोसाकका भनिएका प्रहरीहरुसँग सवाल जवाफ गरेपछि उनीहरु यो पटक बचेपनि अर्को पटक भने त्यत्तिकै नछोड्ने भन्दै धम्क्याएर फर्किएका थिए ।
सामाखुसीमा तरकारी किन्न गएका विश्वास केसीले साँझ अचानक एक हुल केटाहरुले अर्को केटालाई घेरेको देखेपछि आफूहरुले त्यहाँ हल्ला गरेपछि प्रहरी त्यहाँबाट पछि हटेको बताउनुभयो । तर उनीहरु गलत इरादा राखेर आएको कुराचाहि उनीहरुले फर्किदा बोलेको कुराले आशंका पैदा भएको केसीले बताउनुभयो । केसीको प्रश्न थियो के उनीहरु कुनै इन्काउण्टरको इरादाले आएका थिए वा अरु नै केही ? काठमाडौंमा केहि महिनाअघी धार्दिङका गुण्डानाइके दिनेश अधिकारी चरी प्रहरी इन्काउण्टरमा मारिएका थिए ।
उनीमाथि कैयन संगिन आरोप लागेको थियो । एमालेका कार्यकर्ता रहेका उनी कतिपय मामिलामा एमालेका नेताहरुका लागि टाउको दुखाइ बनेका थिए। सुध्रन अनेक मौका दिएपनि नसुध्रेका उनलाई अन्तत प्रहरीले ‘इन्काउण्टर’ ग¥यो । कुमार भन्छन ‘युवा अवस्थामा झगडा पनि गरियो । लफडामा पनि परियो । तर २०६५ सालयता न केहि विगारेको छु न केहि गरेको छु । न वदमासी गरेको छु । न उजरी नै परेको थाहा छ । तर प्रहरीले पछ्याइ पछ्याइ के गर्न खोजेको हो आश्चर्यमा परेको छु ।’
२०७२ वैशाख १२ र त्यसपछि आएका भुकम्प र पराकम्पहरुपछि देशमा भएको जनधनको विनाशमा सक्रिय भएर लागिरहेको बेला किन प्रहरीलाई मेरो काम आँखामा बिझेको छ बुझन सकेको छैन कुमारले थपे । न म भागेको छु न प्रहरीलाई मैले केहि विगारेको भन्ने सूचना छ तर पटक पटक किन दुख दिन खोज्छन भन्ने नबुझेपछि तथा प्रहीको इरादा सफा नदेखिएपछि राष्ट्रिय मानअधिकार आयोगमा उजुरी दिएको कुमारले बताए । सायद केहि दिनमा आयोगले सम्वन्धित प्रहरी अधिकारीहरुसँग वयान लिन्छ होला ।
कुमारले महाराजगञ्ज प्रहरी तथा त्यहाँका प्रहरीहरु कुमार गुरुङ, कुमार लामा, देवदास र जनक लगायत विरुद्ध किटानी उजुरी गरेका छन । भुकम्प पछिको उद्धार र राहतमा कुमार र उनको सामाखुसी क्लव तथा उनी संलग्न लोकतान्त्रिक खेलकुद संघले विगतमा यसरी सक्रियता देखाएपनि भुकम्पको प्रभाव नसकिदै प्रहरीले देखाउन खोजेको अनावश्यक सक्रियताले तनाव मात्र बढाएको कुमारको भनाइ छ ।
विपत व्यवस्थापन स्वयंसेवक समिति गठन
सामाखुसी युवा क्लव मार्फत लागेका थियौ । नेपाली काँग्रेसको खेलकुद विभागको तर्फबाट समेत राहत सँगै उद्धार पूर्नस्थापना गराउने अभियान शुरु हुने जानकारी भयो । विभागको सदस्यको हैसियतले हामीहरुलाई यसमा क्रियाशिल हुन निर्देशन आयो । खेलकुद विभाग प्रमुख धनराज गुरुङले सबै खेलाडी तथा खेल पृष्ठभुमिका सबैलाई समेटेर समिति नै बनाएपछि अन्तराष्ट्रिय खेलाडी समेत रहनुभएका राजु श्रेष्ठको संयोजकत्वमा समिति बनाइयो।
मलाई उपसंयोजकको जिम्मेवारी दिइयो । सरकार तथा विभिन्न पार्टीका शिर्ष नेताहरुले राहत, उद्धार र निर्माणमा युवाहरुलाई आह्वान गर्नुभएको थियो । पार्टीका विभिन्न भातृ तथा शुभेच्छुक संस्थाहरुले पनि युवाहरु परिचालन गरेका थिए । खेलकुद विभागमा आवद्ध युवा अझ प्रभावकारी हुने ठानी पार्टीको निर्देशनमा समिति गठन भयो । समिति गठन पछि एकैपटक धेरै साथीहरुलाई संस्थागत रुपमा काममा जान सजिलो बनायो । विभाग अन्तर्गत ४ वटा समुह बनाइएको छ ।
हरेकले आफ्नो जिम्मेवारी परेको क्षेत्रमा गएर काम गर्ने काार्यविधी बनाएका छौ । काम गर्न जानु अघि जुन ठाउँमा जाने हो त्यस क्षेत्रमा गएर अध्ययन र सर्वे गर्छौ । अनि जस्लाई सहयोगको अत्यावश्यक छ उनीहरुलाई सहयोग गर्न थालेका छौ । काठमाडौंको छविमले, काभ्रेस्थली, मनमैजु, टोखा, वालाजु लगायतका क्षेत्रमा काम भइरहेको छ । काठमाडौं बाहेक काभ्रेपलाञ्चोकमा पनि हामीले काम गरेका छौ ।
भत्काउने र बनाउने काम सँगसँगै
विभाग अन्तर्गत समिति बनेपछि हामीले भुकम्पप्रभावित र पिडितहरुका लागि लक्षित गरि काम थाल्यौ । राहतका काम एक चरणमा सकिएपछि के आवश्यकता हो भन्ने पहिचान गरेपछि हामीले भग्नावशेषमा परिणत भएका घरहरुलाई भत्काउने काम गरिरहेका छौ । धराप बनेका त्यस्ता घर भत्काउने मात्र होइन ति घरहरुबाट मालसामानहरु निकाल्ने काम पनि हामीले गरिरहेका छौ । एउटा उदाहरणको रुपमा भन्नुपर्दा पानी खाने करुवा घरभित्र छ निकाल्ने आँट थिएन ।
हामीले त्यस्ता करुवा मात्र हैन अरु सामान निकाल्यौ । जुन घरमा घरमालिक जान सकिरहेका थिएनन् । जान आँट गरेका थिएनन त्यस्ता घरहरुमा हामीहरु गएर मालसामान निकाल्ने र त्यस्ता धराप घरहरु हामीले भत्कायौ । त्यस्ता धराप घरहरु भत्काउन मात्र लाखौ रुपैया लाग्थ्यो त्यस्ता ठाउँमा हामीले काम र्गयौ । मेरै नेतृत्वमा रहेको टीमले ८० भन्दा बढी घर भत्कायो । यस अतिरिक्त हामीले घरबार बिहिनभएकाहरुलाई अस्थायी घर बनाएर पनि हस्तान्तरण गरिरहेका छौ । हाम्रा संयोजक राजु श्रेष्ठको संयोजनमा वुढानिलकण्ठ क्षेत्रमा २० वटा अस्थायी घर बनाएर हस्तान्तरण गरेका छौ ।
हामीले जहाँ जहाँ भग्नावशेषहरु भत्काएका छौ त्यहाँ अस्थायी घर बनाउने योजना पनि बनाएका छौ। अब भग्नावशेषहरु हटाउने काम छाडेर पुननिर्माणमा केन्द्रित हुन्छौ । बर्षा लागी सेकेको छ । त्यसैले अब घरबार नभएकाहरुलाई अस्थायि घर बनाएर दिने अभियानलाई गती दिन्छौ । एउटा गाउँमा १ हजार जति मान्छे भएपनि डरले अघी बढ्न नसकेका उनिहरुमा हामी सय जनाजति स्वयंसेवकहरु गएर काम गर्दा आँट र सासह बढेको हामीले पायौ । उनीहरुले भरोसा पाए । हामीहरुले पनि सधै गएर गर्न सक्ने त होइननी । हामीले डरमा रहेका मानिसहरुमा भरोसा र आँट दिलाउन थोरै भएपनि सकेका छौ । यो हाम्रो प्रारम्भिक सफलता हो ।
सबै खर्च स्वयंसेवककै
भुकम्प पिडित प्रभावित क्षेत्रमा अहिले हाम्रो सयौ स्वयंसेवकहरु खटिनुभएको छ । सबैले समय निकालिरहेका छन् । समय मात्र दिएर पनि भएन। काममा गएकाहरुले ज्यावलहरु, हेल्मेट, गैती, डोरी, भ¥याङ, वेल्चा, सावेल लगायतका सामग्री किन्नै प¥यो । परिचालन भएका स्वयंसेवकहरुलाई पिडितहरुको घरमा राहतमा आएको सामग्री मागेर खाउ भन्नु भएन ।
उनीहरुको खाजाको व्यवस्था पनि गर्नुप¥यो । यि सबै काममा खर्च हुने रकम अहिले स्वयंसेवकहरुबाटै उठाइएको छ । सबैले समय, श्रम र पैसा अभियानलाई छुट्ट्याएका छन । केही व्यक्तिहरुले यसमा निस्वार्थ सहयोग पनि गरेका छन् । हामीले खटेको देखेर समय र श्रम गर्न नसक्नेहरुले पैसा सहयोग गरेका छन ।
समाजसेवा ढोंग हैन र ढोंग गर्दैनौ
अहिले कतिपयले हामीले गरेको कामलाई विगतको हाम्रो क्रियाकलापसँग जोडेर पनि हेर्ने गरेको सुनेको छु । आफहरुलाई चोख्याउन समाजसेवाको देखावा गरेको भन्ने लगायतका टिप्पणी पनि सुनेको छ । आपराधिक पृष्ठभुमिका व्यक्तिहरु समाजसेवामा आएको भन्ने चर्चा पनि गराइएका छन । म एउटा कुरा के स्पष्ट गर्न चाहन्छु भने मैले हिजो जे गरे त्यो भोगिसकेको छु । मैले राम्रो गरेको भएपनि भोगे । कानुनको नजरमा नराम्रो गरेको थिए होला र त कतिपय बेलामा मैले जेल समेत जानुप¥यो ।
त्यो स्विकार्नलाई मलाई कुनै अप्ठ्यारो छैन । कर्म अनुसारको फल मैले पाएको छु । आज म आफ्नो कर्ममा छु । चार बर्षदेखि ममाथि कुनै आरोप छैन । प्रहरीकहाँ जानुपर्ने विगो गरेको छैन । देशमा कानुन छ । प्रहरी छ । अदालत छ । सबैले आफ्नो काम गर्छन । यदि मैले गल्ती गरेको भए के कानुनले मलाई छोड्थ्यो होला र रु प्रहरी चुप लागेर बस्थ्यो होला र ? त्यसैले आक्षेप लगाउने काम र पटक पटक तिमि त यस्तो भनेर विगततिरै धकेल्ने कामले समाज सुध्रिन्छ भन्ने मलाई लाग्दैन । गल्ती नै गरेको छ भने मानिसलाई सुध्रन सुधारगृह तथा जेल बनाइएका छन् । कतिले सजायँ भुक्तानपछि राम्रो गरेर समाजमा स्थापित भएका छन् ।
गल्ती नगर्ने मानिस मैले देखेको छैन । गल्ती गरेर सजायँ पाएपछि सुध्रिन्छु राम्रो काम गर्छु भन्दा फेरि नराम्रो कामतर्फ नै धकेल्ने काम राम्रो हो जस्तो मलाइ मलाई लाग्दैन। म आफ्नो काम गर्छु । क्लव मार्फत समाजसेवा गर्छु । खेलकुद विभाग मार्फत खेलकुदको विकासको काममा सक्दो योगदान गर्छु । तर समाजसेवाको नाममा मलाई कुनै ढोंग गर्नुनी छैन र म त्यस्तो ढोंग गर्दानी गर्दिन ।
खुट्टा तान्ने र बाटो रोक्ने समय हैन
हरेक क्रियाको प्रतिक्रिया हुन्छ। राम्रो काम गर्दा त कुरा काटिन्छ । नराम्रो काम गर्दा त नकाटिने कुरै भएन । नराम्रो काम गर्दा सजाँय भोग्न तयार नै छौ । तर देशलाई विपत्ती परेको बेला यहि माटोको अन्न पानी खाएर बलियो भएको नाताले दुखमा परेकालाई सहयोग गर्न खोज्दा त्यसमा कसैलाई किन टाउको दुख्छ म बुझ्दिन । म त सोझो नेवारको छोरो ।
मनमा लागेको कुरा गरौ भनेर भुकम्पपिडितलाई सहयोग गर्न लागेको छु। तर मेरो यो सक्रियता कतिलाई विझाएको होला त्यसैले केहि विरोधमा पनि लागेका छन । तर यस्तो बेलामा राजनीति नगर्न मेरो उहाँहरु सबैलाई आग्रह हो । त्यसो गर्नेहरुको नियत खराव छ भन्ने बुझ्नुपर्छ । जस्ले राम्रो काम गरेपनि हौस्याउने समय हो यो । खुट्टा तान्ने समय हैन जस्तो लाग्छ मलाई ।
गिरोहको नाइके हो र परिचालन मात्र गर्नु ?
हामीले गल्तिले केहि काम विर्गायौ भने हामीलाई पाताल र्पुयाउन खोज्ने र हामीले राम्रो काम गर्न खोज्दा पनि सधै अपराधी झै व्यवहार गर्न खोजिएको झै लाग्छ । कतिले अहिले पनि अगाडी नसर्नुस भन्छन । केटाहरु परिचालन गर्नुस न भन्ने सल्लाह पनि दिन्छन । तर म गिरोहको मान्छे होर केटा मात्र परिचालन गर्ने ? अनि मैले बाहिर देखिनै नहुने के अपराध गरेको छु र ? अपराध गरेको भए कार्वाही पनि भोगौला तर देशमा विपत भएको बेला अलिअलि बलियो पाखुरा भएको मान्छे सुतेर बस्नु हुन्न भन्ने लाग्यो र साथीहरुसँग पिडितको सहयोगमा छु । पिडितलाई सहयोग गर्नु अपराध हो भन्ने पुष्टी भयो भने म कार्वाही भोग्न तयार छु । साभार: अनलाइन पत्रिका डटकम भिडियो हेर्न तलको बाकस थिच्नुहोस
एकमहिनाअघिमात्र सञ्चारमाध्यमा अन्तर्वार्ता दिँदै डन कुमार श्रेष्ठ उर्फ कुमार घैँटेले भनेका थिए, ‘प्रहरीले मलाइ इन्काउन्टरमा मार्न खोज्दै, योजना बनाउँदैछ ।’ नभन्दै उनले भनेको ३५ दिनमै उनी मारिए । १३ गोली उनको शरीरमा दागियो । घरमै गोली प्रहार भयो । लखेटेर मार्ने काम भयो । यसलाई इस्यु बनाएर केहीलाई राजनीतिक शिर उठाउने अवसर पनि बनेको छ । तर प्रहरीले किन उनलाई इन्काउन्टरको योजना बनाएको थियो त ।
सामाखुसी युवा क्लवका तर्फबाट काठमाडौं महानगरपालिका वडा नम्वर २९ का एसएलसी उतीर्ण परिक्षार्थीहरुलाई सम्मान तथा वधाई ज्ञापन कार्यक्रम सके लगत्तै चर्चामा आएका क्लब अध्यक्ष कुमार श्रेष्ठले त्यसयता प्रहरीले आफूलाई एकान्तमा एक्लै पारेर ‘इन्काउण्टर गर्न खोजेको बताएका छन् । क्लबले एसएलसी उतीर्ण परिक्षार्थीहरुलाई सम्मान तथा वधाई ज्ञापन कार्यक्रम गरेकै दिन पनि आफूमाथि निगरानी राखिएको तर शिक्षामन्त्री चित्रलेखा यादव, सभासदहरु भिमसेनदास प्रधान र जगदिशनरसिंह केसीलगायतका विशिष्ट व्यक्तिहरु र सयौं विद्यार्थीहरु भएका कारण आफूलाई प्रहरीले केहि नगरेको बताए । त्यसयता आफूमाथि निगरानी बढाएको अनुभुति गरिरहँदा असार २५ गते शुक्रवार साँझ साढे ५ को आसपासमा आफूलाई सादा पोसाकका प्रहरीले मोटरसाइकलमा पछ्याएर भारतीय राजदुतावास पछाडी रहेको तरकारीबजार नजिक ‘इन्काउण्टर’ को प्रयास भएको जनाएका हुन् ।
सामाखुसीस्थित घरमा छोरीसँग बस्दै आएका कुमारले घटनाका बारेमा कुरा गर्दै भने प्रहरीले किन ‘इन्काउण्टर’ को प्रयास ग¥यो बुझ्न सकिन रु लाजिम्पाटस्थित साथीहरुले सञ्चालनमा ल्याएको लास्ट फ्राइडे रेष्टुरेण्टबाट घर फर्कने क्रममा भारतीय तथा बेलायती दुतावासको बीचको बाटोबाट ओरालो झरेर ढुङगेधारा नजिक आइपुग्ने वित्तिकै मोटरसाइकलले आफ्नो स्कुटरलाई क्रस गरेर रोकेपछि ‘केटा’हरुको कुनै समुहले आक्रमण गर्ने प्रयास गरेको अनुमान लगाएपनि तत्काल किन रोकेको भन्ने वित्तिकै उनीहरुले आफूहरु प्रहरी भएको बताएको कुमार बताउँछन् ।
सरकारी मोटरसाइकल, नीजि मोटरसाइकल र स्कुटर समेत गरि ५ वटा सवारीसाधनमा आफूलाई पछ्याएर आएकाहरुले तत्काल पक्राउ गर्न खोजेपनि प्रतिवाद गरेपछि उनीहरुले तथानाम गाली गरेर धम्क्याएको कुमारको भनाइ छ । अचानक तरकारी बजार नजिकै तनावको स्थिति भएपछि वजारका सबै आफूहरु भएको ठाउँमा आएर सादा पोसाकका भनिएका प्रहरीहरुसँग सवाल जवाफ गरेपछि उनीहरु यो पटक बचेपनि अर्को पटक भने त्यत्तिकै नछोड्ने भन्दै धम्क्याएर फर्किएका थिए ।
सामाखुसीमा तरकारी किन्न गएका विश्वास केसीले साँझ अचानक एक हुल केटाहरुले अर्को केटालाई घेरेको देखेपछि आफूहरुले त्यहाँ हल्ला गरेपछि प्रहरी त्यहाँबाट पछि हटेको बताउनुभयो । तर उनीहरु गलत इरादा राखेर आएको कुराचाहि उनीहरुले फर्किदा बोलेको कुराले आशंका पैदा भएको केसीले बताउनुभयो । केसीको प्रश्न थियो के उनीहरु कुनै इन्काउण्टरको इरादाले आएका थिए वा अरु नै केही ? काठमाडौंमा केहि महिनाअघी धार्दिङका गुण्डानाइके दिनेश अधिकारी चरी प्रहरी इन्काउण्टरमा मारिएका थिए ।
उनीमाथि कैयन संगिन आरोप लागेको थियो । एमालेका कार्यकर्ता रहेका उनी कतिपय मामिलामा एमालेका नेताहरुका लागि टाउको दुखाइ बनेका थिए। सुध्रन अनेक मौका दिएपनि नसुध्रेका उनलाई अन्तत प्रहरीले ‘इन्काउण्टर’ ग¥यो । कुमार भन्छन ‘युवा अवस्थामा झगडा पनि गरियो । लफडामा पनि परियो । तर २०६५ सालयता न केहि विगारेको छु न केहि गरेको छु । न वदमासी गरेको छु । न उजरी नै परेको थाहा छ । तर प्रहरीले पछ्याइ पछ्याइ के गर्न खोजेको हो आश्चर्यमा परेको छु ।’
२०७२ वैशाख १२ र त्यसपछि आएका भुकम्प र पराकम्पहरुपछि देशमा भएको जनधनको विनाशमा सक्रिय भएर लागिरहेको बेला किन प्रहरीलाई मेरो काम आँखामा बिझेको छ बुझन सकेको छैन कुमारले थपे । न म भागेको छु न प्रहरीलाई मैले केहि विगारेको भन्ने सूचना छ तर पटक पटक किन दुख दिन खोज्छन भन्ने नबुझेपछि तथा प्रहीको इरादा सफा नदेखिएपछि राष्ट्रिय मानअधिकार आयोगमा उजुरी दिएको कुमारले बताए । सायद केहि दिनमा आयोगले सम्वन्धित प्रहरी अधिकारीहरुसँग वयान लिन्छ होला ।
कुमारले महाराजगञ्ज प्रहरी तथा त्यहाँका प्रहरीहरु कुमार गुरुङ, कुमार लामा, देवदास र जनक लगायत विरुद्ध किटानी उजुरी गरेका छन । भुकम्प पछिको उद्धार र राहतमा कुमार र उनको सामाखुसी क्लव तथा उनी संलग्न लोकतान्त्रिक खेलकुद संघले विगतमा यसरी सक्रियता देखाएपनि भुकम्पको प्रभाव नसकिदै प्रहरीले देखाउन खोजेको अनावश्यक सक्रियताले तनाव मात्र बढाएको कुमारको भनाइ छ ।
विपत व्यवस्थापन स्वयंसेवक समिति गठन
सामाखुसी युवा क्लव मार्फत लागेका थियौ । नेपाली काँग्रेसको खेलकुद विभागको तर्फबाट समेत राहत सँगै उद्धार पूर्नस्थापना गराउने अभियान शुरु हुने जानकारी भयो । विभागको सदस्यको हैसियतले हामीहरुलाई यसमा क्रियाशिल हुन निर्देशन आयो । खेलकुद विभाग प्रमुख धनराज गुरुङले सबै खेलाडी तथा खेल पृष्ठभुमिका सबैलाई समेटेर समिति नै बनाएपछि अन्तराष्ट्रिय खेलाडी समेत रहनुभएका राजु श्रेष्ठको संयोजकत्वमा समिति बनाइयो।
मलाई उपसंयोजकको जिम्मेवारी दिइयो । सरकार तथा विभिन्न पार्टीका शिर्ष नेताहरुले राहत, उद्धार र निर्माणमा युवाहरुलाई आह्वान गर्नुभएको थियो । पार्टीका विभिन्न भातृ तथा शुभेच्छुक संस्थाहरुले पनि युवाहरु परिचालन गरेका थिए । खेलकुद विभागमा आवद्ध युवा अझ प्रभावकारी हुने ठानी पार्टीको निर्देशनमा समिति गठन भयो । समिति गठन पछि एकैपटक धेरै साथीहरुलाई संस्थागत रुपमा काममा जान सजिलो बनायो । विभाग अन्तर्गत ४ वटा समुह बनाइएको छ ।
हरेकले आफ्नो जिम्मेवारी परेको क्षेत्रमा गएर काम गर्ने काार्यविधी बनाएका छौ । काम गर्न जानु अघि जुन ठाउँमा जाने हो त्यस क्षेत्रमा गएर अध्ययन र सर्वे गर्छौ । अनि जस्लाई सहयोगको अत्यावश्यक छ उनीहरुलाई सहयोग गर्न थालेका छौ । काठमाडौंको छविमले, काभ्रेस्थली, मनमैजु, टोखा, वालाजु लगायतका क्षेत्रमा काम भइरहेको छ । काठमाडौं बाहेक काभ्रेपलाञ्चोकमा पनि हामीले काम गरेका छौ ।
भत्काउने र बनाउने काम सँगसँगै
विभाग अन्तर्गत समिति बनेपछि हामीले भुकम्पप्रभावित र पिडितहरुका लागि लक्षित गरि काम थाल्यौ । राहतका काम एक चरणमा सकिएपछि के आवश्यकता हो भन्ने पहिचान गरेपछि हामीले भग्नावशेषमा परिणत भएका घरहरुलाई भत्काउने काम गरिरहेका छौ । धराप बनेका त्यस्ता घर भत्काउने मात्र होइन ति घरहरुबाट मालसामानहरु निकाल्ने काम पनि हामीले गरिरहेका छौ । एउटा उदाहरणको रुपमा भन्नुपर्दा पानी खाने करुवा घरभित्र छ निकाल्ने आँट थिएन ।
हामीले त्यस्ता करुवा मात्र हैन अरु सामान निकाल्यौ । जुन घरमा घरमालिक जान सकिरहेका थिएनन् । जान आँट गरेका थिएनन त्यस्ता घरहरुमा हामीहरु गएर मालसामान निकाल्ने र त्यस्ता धराप घरहरु हामीले भत्कायौ । त्यस्ता धराप घरहरु भत्काउन मात्र लाखौ रुपैया लाग्थ्यो त्यस्ता ठाउँमा हामीले काम र्गयौ । मेरै नेतृत्वमा रहेको टीमले ८० भन्दा बढी घर भत्कायो । यस अतिरिक्त हामीले घरबार बिहिनभएकाहरुलाई अस्थायी घर बनाएर पनि हस्तान्तरण गरिरहेका छौ । हाम्रा संयोजक राजु श्रेष्ठको संयोजनमा वुढानिलकण्ठ क्षेत्रमा २० वटा अस्थायी घर बनाएर हस्तान्तरण गरेका छौ ।
हामीले जहाँ जहाँ भग्नावशेषहरु भत्काएका छौ त्यहाँ अस्थायी घर बनाउने योजना पनि बनाएका छौ। अब भग्नावशेषहरु हटाउने काम छाडेर पुननिर्माणमा केन्द्रित हुन्छौ । बर्षा लागी सेकेको छ । त्यसैले अब घरबार नभएकाहरुलाई अस्थायि घर बनाएर दिने अभियानलाई गती दिन्छौ । एउटा गाउँमा १ हजार जति मान्छे भएपनि डरले अघी बढ्न नसकेका उनिहरुमा हामी सय जनाजति स्वयंसेवकहरु गएर काम गर्दा आँट र सासह बढेको हामीले पायौ । उनीहरुले भरोसा पाए । हामीहरुले पनि सधै गएर गर्न सक्ने त होइननी । हामीले डरमा रहेका मानिसहरुमा भरोसा र आँट दिलाउन थोरै भएपनि सकेका छौ । यो हाम्रो प्रारम्भिक सफलता हो ।
सबै खर्च स्वयंसेवककै
भुकम्प पिडित प्रभावित क्षेत्रमा अहिले हाम्रो सयौ स्वयंसेवकहरु खटिनुभएको छ । सबैले समय निकालिरहेका छन् । समय मात्र दिएर पनि भएन। काममा गएकाहरुले ज्यावलहरु, हेल्मेट, गैती, डोरी, भ¥याङ, वेल्चा, सावेल लगायतका सामग्री किन्नै प¥यो । परिचालन भएका स्वयंसेवकहरुलाई पिडितहरुको घरमा राहतमा आएको सामग्री मागेर खाउ भन्नु भएन ।
उनीहरुको खाजाको व्यवस्था पनि गर्नुप¥यो । यि सबै काममा खर्च हुने रकम अहिले स्वयंसेवकहरुबाटै उठाइएको छ । सबैले समय, श्रम र पैसा अभियानलाई छुट्ट्याएका छन । केही व्यक्तिहरुले यसमा निस्वार्थ सहयोग पनि गरेका छन् । हामीले खटेको देखेर समय र श्रम गर्न नसक्नेहरुले पैसा सहयोग गरेका छन ।
समाजसेवा ढोंग हैन र ढोंग गर्दैनौ
अहिले कतिपयले हामीले गरेको कामलाई विगतको हाम्रो क्रियाकलापसँग जोडेर पनि हेर्ने गरेको सुनेको छु । आफहरुलाई चोख्याउन समाजसेवाको देखावा गरेको भन्ने लगायतका टिप्पणी पनि सुनेको छ । आपराधिक पृष्ठभुमिका व्यक्तिहरु समाजसेवामा आएको भन्ने चर्चा पनि गराइएका छन । म एउटा कुरा के स्पष्ट गर्न चाहन्छु भने मैले हिजो जे गरे त्यो भोगिसकेको छु । मैले राम्रो गरेको भएपनि भोगे । कानुनको नजरमा नराम्रो गरेको थिए होला र त कतिपय बेलामा मैले जेल समेत जानुप¥यो ।
त्यो स्विकार्नलाई मलाई कुनै अप्ठ्यारो छैन । कर्म अनुसारको फल मैले पाएको छु । आज म आफ्नो कर्ममा छु । चार बर्षदेखि ममाथि कुनै आरोप छैन । प्रहरीकहाँ जानुपर्ने विगो गरेको छैन । देशमा कानुन छ । प्रहरी छ । अदालत छ । सबैले आफ्नो काम गर्छन । यदि मैले गल्ती गरेको भए के कानुनले मलाई छोड्थ्यो होला र रु प्रहरी चुप लागेर बस्थ्यो होला र ? त्यसैले आक्षेप लगाउने काम र पटक पटक तिमि त यस्तो भनेर विगततिरै धकेल्ने कामले समाज सुध्रिन्छ भन्ने मलाई लाग्दैन । गल्ती नै गरेको छ भने मानिसलाई सुध्रन सुधारगृह तथा जेल बनाइएका छन् । कतिले सजायँ भुक्तानपछि राम्रो गरेर समाजमा स्थापित भएका छन् ।
गल्ती नगर्ने मानिस मैले देखेको छैन । गल्ती गरेर सजायँ पाएपछि सुध्रिन्छु राम्रो काम गर्छु भन्दा फेरि नराम्रो कामतर्फ नै धकेल्ने काम राम्रो हो जस्तो मलाइ मलाई लाग्दैन। म आफ्नो काम गर्छु । क्लव मार्फत समाजसेवा गर्छु । खेलकुद विभाग मार्फत खेलकुदको विकासको काममा सक्दो योगदान गर्छु । तर समाजसेवाको नाममा मलाई कुनै ढोंग गर्नुनी छैन र म त्यस्तो ढोंग गर्दानी गर्दिन ।
खुट्टा तान्ने र बाटो रोक्ने समय हैन
हरेक क्रियाको प्रतिक्रिया हुन्छ। राम्रो काम गर्दा त कुरा काटिन्छ । नराम्रो काम गर्दा त नकाटिने कुरै भएन । नराम्रो काम गर्दा सजाँय भोग्न तयार नै छौ । तर देशलाई विपत्ती परेको बेला यहि माटोको अन्न पानी खाएर बलियो भएको नाताले दुखमा परेकालाई सहयोग गर्न खोज्दा त्यसमा कसैलाई किन टाउको दुख्छ म बुझ्दिन । म त सोझो नेवारको छोरो ।
मनमा लागेको कुरा गरौ भनेर भुकम्पपिडितलाई सहयोग गर्न लागेको छु। तर मेरो यो सक्रियता कतिलाई विझाएको होला त्यसैले केहि विरोधमा पनि लागेका छन । तर यस्तो बेलामा राजनीति नगर्न मेरो उहाँहरु सबैलाई आग्रह हो । त्यसो गर्नेहरुको नियत खराव छ भन्ने बुझ्नुपर्छ । जस्ले राम्रो काम गरेपनि हौस्याउने समय हो यो । खुट्टा तान्ने समय हैन जस्तो लाग्छ मलाई ।
गिरोहको नाइके हो र परिचालन मात्र गर्नु ?
हामीले गल्तिले केहि काम विर्गायौ भने हामीलाई पाताल र्पुयाउन खोज्ने र हामीले राम्रो काम गर्न खोज्दा पनि सधै अपराधी झै व्यवहार गर्न खोजिएको झै लाग्छ । कतिले अहिले पनि अगाडी नसर्नुस भन्छन । केटाहरु परिचालन गर्नुस न भन्ने सल्लाह पनि दिन्छन । तर म गिरोहको मान्छे होर केटा मात्र परिचालन गर्ने ? अनि मैले बाहिर देखिनै नहुने के अपराध गरेको छु र ? अपराध गरेको भए कार्वाही पनि भोगौला तर देशमा विपत भएको बेला अलिअलि बलियो पाखुरा भएको मान्छे सुतेर बस्नु हुन्न भन्ने लाग्यो र साथीहरुसँग पिडितको सहयोगमा छु । पिडितलाई सहयोग गर्नु अपराध हो भन्ने पुष्टी भयो भने म कार्वाही भोग्न तयार छु । साभार: अनलाइन पत्रिका डटकम भिडियो हेर्न तलको बाकस थिच्नुहोस